Σάββατο 12 Δεκεμβρίου 2009

Συνεχεια για την ανεργεια

Επειδη η προηγουμενη αναρτηση ανοιξε ενα πολυ μεγαλο θεμα και με ορατο τον κινδυνο να καταναλωθουμε σε επιδερμικες συζητησεις που μαλλον θα οδηγησουν σε οξειες και στειρες αντιπαραθεσεις αντιγραφω παρακατω ενα κειμενο που νομιζω θα μας προσφερει μια βαση πανω στην οποια μπορουμε να τοποθετηθουμε.

Η αντιγραφη εγινε απο http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9F%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%BD%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BA%CE%AC


Τα Οικονομικά είναι η κοινωνική επιστήμη που μελετά την παραγωγή, διανομή και κατανάλωση των αγαθών και υπηρεσιών. Περιγράφει τη διαδικασία σε όρους ανταλλαγής μεταξύ ανταγωνιστικών επιλογών, όπως παρατηρείται μέσω μετρήσιμων ποσοτήτων όπως είναι οι εισροές, οι τιμές και οι εκροές.

Ως εισροές εννοούμε τα αγαθά ή τις υπηρεσίες που χρησιμοποιούνται για τις παραγωγή περαιτέρω αγαθών ή υπηρεσιών. Οι εισροές αναφέρονται και ως συντελεστές παραγωγής και δύνανται να ταξινομηθούν σε τρεις γενικές κατηγορίες: τους φυσικούς πόρους, την εργασία και το κεφάλαιο. Ως εκροές εννοούμε τα παραγώμενα αγαθά ή υπηρεσίες τα οποία είτε καταναλώνονται από τον τελικό χρήστη, είτε επαναχρησιμοποιούνται στην παραγωγική διαδικαία.

Εχοντας ως δεδομένα ότι 1. οι πόροι δεν είναι απεριόριστοι (άρα είναι σπανίζοντες), 2. οι επιθυμίες των ανθρώπων για αγαθά και υπηρεσίες είναι απεριόριστες και 3. οι επιθυμίες των ανθρώπων είναι, ως επί το πλείστον, αντικρουόμενες και ανταγωνιστικές μεταξύ τους, συνεπάγεται ότι κάθε κοινωνία ανθρώπων θα πρέπει να δώσει λύση, σε τέσσερις κατηγορίες προβλημάτων που μπορούν να εκφραστούν υπό την μορφή ερωτημάτων ως εξής:

* Ποια αγαθά και υπηρεσίες θα παραχθούν και σε τί ποσότητες
* Πώς θα παραχθούν αυτά τα αγαθά (δηλαδή τί τεχνολογία παραγωγής θα χρησιμοποιηθεί).
* Πως θα γίνει η διανομή των προϊόντων στα άτομα μέλη της κοινωνίας
* Πως μπορεί να αυξηθεί η ποσότητα των παραγόμενων προϊόντων (δηλαδή πως αναπτύσσεται οικονομικά μια κοινωνία).


Απαντώντας στα ερωτήματα για το τι, πώς και για ποιόν θα παραχθούν τα αγαθά, η οικονομική επιστήμη εξηγεί πώς κατανέμονται οι περιορισμένοι πόροι μεταξύ ανταγωνιστικών χρήσεων.

Βεβαίως, τίθεται και ένα επιπλέον ερώτημα: ποιός θα είναι ο αρμόδιος να δώσει απάντηση στα προηγούμενα ερωτήματα. Υπενθυμίζουμε ότι αναφερόμαστε σε κοινωνία ανθρώπων κι αυτό διότι, ένας πλήρως απομονωμένος άνθρωπος (π.χ., ο Ροβινσώνας Κρούσος), ναι μεν έχει να αντιμετωπίσει τα δύο πρώτα ερωτήματα -ποιά αγαθά θα παράξει και με ποιόν τρόπο θα τα παράξει-, αλλά μόνο μετά την άφιξη ενός επιπλέον ατόμου (του Παρασκευά εν προκειμένω) ενσκύπτει το πρόβλημα του για ποιόν θα παραχθούν τα αγαθά και το ερώτημα ποιός θα αποφασίζει για τα προηγούμενα ζητούμενα.

Στο ερώτημα ποιός θα είναι ο αρμόδιος να δίδει την απάντηση στα θεμελιώδη ερωτήματα της Οικονομικής, οι κοινωνίες έδωσαν δύο, πλήρως αντιμαχόμενες μεταξύ τους, απαντήσεις:

Την Οικονομία της αγοράς, όπου τα άτομα και οι ιδιωτικές επιχειρήσεις λαμβάνουν τις περισσότερες και σημαντικότερες αποφάσεις σχετικά με την παραγωγή και την κατανάλωση. Ένα σύστημα τιμών, αγορών, κερδών, ζημιών, κινήτρων και αντικινήτρων καθορίζει το τι, πώς και για ποιόν. Η περίπτωση οικονομίας της αγοράς, όπου το κράτος δεν παρεμβαίνει στις οικονομικές αποφάσεις, είναι η οικονομία laissez-faire.

Την Οικονομία των εντολών (κεντρικά ελεγχόμενη οικονομία), όπου το κράτος λαμβάνει όλες τις σημαντικές αποφάσεις σχετικά με την παραγωγή και κατανάλωση. Συνήθως το κράτος είναι ιδιοκτήτης των μέσων παραγωγής (γη και κεφάλαιο). Στην κυριότητά του, επίσης, υπάγονται και οι επιχειρήσεις και είναι ο εργοδότης των περισσοτέρων εργαζομένων. Επίσης, αποφασίζει πώς θα κατανεμηθεί η παραγωγή μεταξύ των διαφόρων αγαθών και υπηρεσιών.

Ανάμεσα σε αυτές τις δύο θεωρίες, υπάρχει η μικτή οικονομία, όπου το κράτος ελέγχει σημαντικό μέρος του προϊόντος με την φορολογία, τις μεταβιβαστικές πληρωμές και την παροχή δημοσίων αγαθών και υπηρεσιών (άμυνα, αστυνόμευση). Επίσης, ρυθμίζει το βαθμό στον οποίο τα άτομα ικανοποιούν τα συμφέροντά τους. Στην πλειοψηφία σήμερα, υπάρχουν μικτές οικονομίες, με στοιχεία αγοράς και εντολών.

Βεβαίως, θα πρέπει να υπογραμμίσουμε ότι, το τί θεωρείται δημόσιο αγαθό δεν καθορίζεται απόλυτα και διαχρονικά, αλλά έγκειται σε συνεχείς αλλαγές, ανάλογα με τις ανάγκες, τις προτεραιότητες και τις επιθυμίες τις εκάστοτε κοινωνίας.

Τα οικονομικά μελετούν την ανθρώπινη συμπεριφορά και ευημερία σαν μια σχέση μεταξύ σπανιων πόρων (που έχουν και άλλες χρήσεις) και κοινωνικών επιδιώξεων (Lionel Robbins, 1935). Η επιστήμη αποτελείται από διάφορες (δυνητικά ασύμβατες) θεωρίες για τα συστήματα παραγωγής και διανομής. Τα θέματα για τα οποία υπάρχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον στα οικονομικά είναι η κατανομή των πόρων, η παραγωγή, η διανομή ή ανταλλαγή, και ο ανταγωνισμός.

Η κατανόηση των επιλογών των ατόμων και των ομάδων κατέχει κεντρική θέση. Με τη σπανιότητα, η κατάληξη σε μια επιλογή υπονοεί την παραίτηση από μια άλλη (κόστος ευκαιρίας). Για παράδειγμα, η απόκτηση μιας δεξιότητας υπονοεί ότι δεν θα διατεθεί χρόνος για την απόκτηση μιας διαφορετικής δεξιότητας. Σε όρους αγοράς, η κυρίαρχη θεωρία λέει πως η σπανιότητα ποσοτικοποιείται μέσω των τιμών.

Οι οικονομολόγοι πιστεύουν πως τα κίνητρα και οι επιθυμίες παίζουν σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση των αποφάσεων. Έννοιες από το Ωφελιμιστικό φιλοσοφικό ρεύμα σκέψης χρησιμοποιούνται σαν αναλυτικά εργαλεία στα οικονομικά, παρ'όλο που οι οικονομολόγοι αντιλαμβάνονται πως η κοινωνία μπορεί να μην υιοθετεί τους στόχους του ωφελιμισμού. Ένα παράδειγμα είναι η έννοια της συνάρτησης χρησιμότητας που υποτίθεται πως είναι το μέσο με το οποίο τα οικονομικώς ενεργά άτομα αποφασίζουν τι τα κάνει "ευτυχισμένα" και και τι αποφάσεις πρέπει να πάρουν κατά την επιδίωξη αυτής της ευτυχίας.

Τα οικονομικά λέγεται οτι είναι θετικά όταν επιδιώκουν να εξηγήσουςν τις συνέπειες διαφόρων επιλογών με δεδομένες κάποιες υποθέσεις και κανονιστικά όταν επιβάλλουν συγκεκριμένες ενέργειες. Καθότι αποτυχίες των οικονομικών συστημάτων έχουν οδηγήσει σε λιμούς, υφέσεις και πιέσεις που οδήγησαν σε επαναστάσεις, τα οικονομικά αναφέρονται και ως "η ζοφερή επιστήμη", και η μελέτη της είναι πλήρης τόσο ουτοπικών επιδιώξεων, όσο και πολεμικών διαφωνιών. Τελικά, η μελέτη των οικονομικών επιδιώκει να βασίσει τις διαφωνίες σε όρους μετρήσιμων γεγονότων παρά σε ιδεολογίες ή προκαταλήψεις.

Πέμπτη 10 Δεκεμβρίου 2009

Ανεργία


«Πάγωσε» τη Βουλή την Τρίτη ο υπουργός Εργασίας, μιλώντας για εκτίναξη της ανεργίας ακόμη και στο 18%. Την Τετάρτη ο Ανδρέας Λοβέρδος δήλωσε, ότι η ανεργία είναι 15,5% και αυξάνεται μέρα με την ημέρα. Όπως είπε «αρκεί κανείς να δει τις σχετικές καταστάσεις του ΟΑΕΔ, για να καταλάβει την μηνιαία επιβάρυνση της ανεργίας». Η διαφορά ανάμεσα στο ποσοστό 15,5% που επικαλείται το υπουργείο Εργασίας και το 8,9% που κατέγραψε η Εθνική Στατιστική Υπηρεσία το β΄ τρίμηνο του 2009, σημαίνει ότι από τον Ιούλιο μπήκαν στις λίστες του ΟΑΕΔ 285.000 νέοι άνεργοι.

Η αύξηση της ανεργίας θα είναι το κυριότερο αποτέλεσμα της υποβάθμισης της πιστοληπτικής ικανότητας της Ελλάδας, καθώς ο ακριβότερος δανεισμός σημαίνει λιγότερα δάνεια στις επιχειρήσεις και το 60% που σήμερα επιβιώνει με επιχειρηματικά δάνεια, θα αναγκαστεί να απολύσει εργαζόμενους. Στους νέους ηλικίας από 15 έως 44 ετών η ανεργία σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία ανέρχεται στο 25,7% και στις γυναίκες στο 34,5%. Ο υπουργός Εργασίας έριξε άλλη μια «βόμβα» στην Βουλή, λέγοντας ότι τα Ασφαλιστικά Ταμεία θα καταρρεύσουν το 2015, αν δεν ληφθούν σκληρά μέτρα σήμερα. Η γενιά του Πολυτεχνείου όπως είπε χαρακτηριστικά, δεν θα πάρει σύνταξη.

Τετάρτη 9 Δεκεμβρίου 2009

Imagine....

Με αφορμή τη συμπλήρωση 29 χρόνων από τη δολοφονία του John Lennon, από θαυμαστή του, ακολουθεί το πιο διάσημο τραγούδι του.




Φαντάσου οτι δεν υπάρχει παράδεισος,
είναι εύκολο αν προσπαθήσεις,
ούτε κόλαση από κάτω μας.
Πάνω μας μόνο ουρανός.

Φαντάσου όλους τους ανθρώπους
να ζουν για το σήμερα...

Φαντάσου πως δεν υπάρχουν χώρες,
δεν είναι δύσκολο να το κάνεις.
Τίποτα για να σκοτώσεις ή να σκοτωθείς,
ούτε θρησκεία επίσης.

Φαντάσου όλους τους ανθρώπους,
να ζουν μια ζωή ειρηνικά...

Μπορεί να λες οτι είμαι ονειροπόλος,
αλλά δεν είμαι ο μόνος.
Ελπίζω μια μέρα να έρθεις μαζί μας
και ο κόσμος να γίνει ένα.

Φαντάσου οτι δεν υπάρχουν περιουσίες,
αναρωτιέμαι αν μπορείς.
Καμία ανάγκη για απληστία ή για πείνα.
Μια αδερφότητα των ανθρώπων.

Φαντάσου όλους τους ανθρώπους,
να μοιράζονται τον κόσμο...

Μπορεί να λες οτι είμαι ονειροπόλος,
αλλά δεν είμαι ο μόνος.
Ελπίζω μια μέρα να έρθεις μαζί μας
και ο κόσμος να γίνει ένα.

Τρίτη 8 Δεκεμβρίου 2009

Επίκαιρο


Αφιερωμένο σε όσους προσπάθησαν,σε όσους δέν προσπάθησαν,και σε όσους προσπαθούν ακόμα να αλλάξουν αυτό τόν τόπο.ΠΡΟΣΟΧΗ!!τό τραγούδι αυτό μετά από χρόνια μπορεί νά είναι πάλι επίκαιρο...

Σάββατο 5 Δεκεμβρίου 2009

Δεκέμβρης '08

Το παρακάτω κείμενο έπεσε τυχαία στα χέρια μου σε μια από τις πορείες που έγιναν τον περσινό 'θερμό' Δεκέμβρη.....

Μια σφαίρα στην πόλη δεν μπορεί να σκοτώσει κάποιον που δεν είναι ζωντανός. Και γύρω μας κυκλοφορούν πολλοί που κουβαλάνε το πτώμα τους και νομίζουν πως είναι ζωντανοί.
Καμία σφαίρα δεν μπορεί να σκοτώσει κανέναν απ’ αυτούς τους αδίστακτους που θέλουν να ζήσουν μια ήσυχη ζωή, που θα έκαναν οτιδήποτε για να συνεχίσουν να κουβαλούν στην πόλη αυτό το κουφάρι.
Καμία σφαίρα δεν μπορεί να τους σκοτώσει, και δεν έχει λόγο να τους σκοτώσει. Δεν διαταράσσουν καμία ομαλότητα που χτίζεται καθημερινά με τη βία, καμία κανονικότητα που κρύβει το φόβο.

Μόνο που η σφαίρα πέτυχε τον Αλέξανδρο που ήταν ζωντανός. Είναι ζωντανός.
Γιατί η ζωή δεν είναι αναπνοή και η απώλειά της δεν μπορεί να διαπιστωθεί στο νοσοκομείο. Γιατί η ζωή αναπνέει στη σύγκρουση. Γιατί η ζωή αναπνέει όταν τρέχει πάνω από τους ακίνητους από το φόβο δρόμους του εγώ, να βρει τους έρωτες στα παγκάκια, το βλέμμα των συντρόφων στις δύσκολες στιγμές, τα τσιγάρα στις λούφες, τις βόλτες στις σκοτεινές γωνιές, τα όνειρα και τα θέλω του εμείς.

Όσοι θέλουν να λένε ότι αυτό ήταν ένα μεμονωμένο περιστατικό είναι σα να κρύβουν ότι τα εγκαταστημένα στις δυτικές μητροπόλεις τάγματα του κράτους ασφαλείας είναι εκεί για να στοχεύουν με τις σφαίρες τους σε σώματα που εξακολουθούν να κινούνται άτακτα στην πόλη, σε μυαλά που εξακολουθούν να βρίσκουν λόγους να μισούν.
Σε σώματα που η ιδεολογία της μηδενικής ανοχής ποινικοποιεί επειδή φτύνουν την κυρίαρχη αποσωματικοποιημένη κουλτούρα των cyber σχέσεων και των προκαθορισμένων διαδρομών. Σε σώματα που δεν μπορούν να ελεγχθούν διαφορετικά παρά μόνο βίαια.

Όσοι επιλέγουν να μιλάνε μόνο για την ‘απανθρωπιά’ της δολοφονίας ενός 16χρονου, όσοι δεν μπορούν να συγκρατήσουν τα σάλια που τους προκαλεί η κρυφή ηδονή του να παρακολουθούν ένα πιο πραγματικό σήριαλ στην τηλεόραση είναι όσοι δεν έχουν λόγους να αντιλαμβάνονται εμφυλιο-πολεμικά αυτό το γεγονός,
είναι όσοι έχουν λόγους να μην νοιώθουν ασφάλεια γι’ αυτούς και την περιουσία τους και την ψάχνουν στο κράτος,
είναι όσοι γεμίζουν τα καταστήματα με κάμερες, όσοι πιστεύουν ότι αυτές στο δρόμο δεν είναι αρκετές, κι αυτοί που νομίζουν ότι αυτές θα τους σώσουν,
είναι όσοι στρέφουν τις καραμπίνες τους στους μετανάστες εκεί που οι δυνάμεις του στρατικοαστυνομικού συμπλέγματος δεν επαρκούν,
είναι οι τηλεθεατές που μπροστά στη δολοφονία του Μοντασέρ Μοχάμετ Ασράφ στην υποδιεύθυνση αλλοδαπών της Πέτρου Ράλλη, απλά αλλάζουν κανάλι,
είναι όσοι στις εκτεταμένες συγκρούσεις που ακολούθησαν τις επόμενες μέρες, που έδειξαν ότι υπάρχουν πολλοί ακόμα ‘ζωντανοί’ που διαταράσσουν τη φαινομενική ομαλότητα, που έδειξαν πως η τάξη βασιλεύει αλλά δεν κυβερνά, που διεκδίκησαν ότι καμία καταδίκη ή ρύθμιση δε δίνει πίσω τις κλεμμένες ζωές, κατέβηκαν στο δρόμο μόνο για να μετρήσουν υλικές απώλειες.

Και είναι όλοι τους συνένοχοι του ελληνικού κράτους που τη νύχτα της 6/12/2008, δια χειρός του μπάτσου Επαμεινώνδα Κορκονέα, στόχευσε, πυροβόλησε και σκότωσε τον 16χρονο Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο.
Το μόνο που τους αξίζει είναι οργή.
Το μόνο που μας αξίζει είναι ΟΡΓΗ.

Ψηφιοποίηση....Ψαλιδοποίηση


Ο κίνδυνος να μή δοθούν οι επιδοτήσεις πρίν τά χριστούγεννα σε όσους συνεταιρισμούς δέν έχουν ολοκληρώσει τήν ψηφιοποίηση στό 100% είναι πλέον ορατός υστερα καί από τίς χθεσινές δηλώσεις στή βουλή τού υφυπουργού κυρίου Καρχιμάκη.ενώ αρχικά τό υπουργείο αγροτικής ανάπτυξης μέσω τού άθλιου οπεκεπε είχε ζητήσει ένα δειγματοληπτικό έλεγχο γύρω στό 20%, ξαφνικά τά γύρισαν καί ζητούν τό 100% τού έργου γιά νά δώσουν τίς επιδοτήσεις.όχι δέν είναι μπάχαλο.είναι ένα καλά οργανωμένο σχέδιο ψαλιδοποίησης τών επιδοτήσεων γιά νά κλείσουν αλλες τρύπες στήν οικονομία.κι εμείς όπως πάντα κοιτάμε σάν τήν αγελάδα τό τραίνο νά φεύγει....

Πέμπτη 3 Δεκεμβρίου 2009

Ο Μάικλ Μουρ στέλνει ανοικτή επιστολή στον Ομπάμα

Αγαπητέ κύριε Πρόεδρε,

Θέλετε στ 'αλήθεια να είστε ο νέος «πρόεδρος του πολέμου»; Αν την Τρίτη το βράδυ ανακοινώσετε ότι θα αυξήσετε, αντί να αποσύρετε, τα στρατεύματα από το Αφγανιστάν, θα είστε ο καινούριος "πρόεδρος του πολέμου". Ξεκάθαρα πράγματα. Και με αυτή σας την πράξη θα τα κάνετε θάλασσα-θα καταστρέψετε τις ελπίδες και τα όνειρα που τόσα εκατομμύρια άνθρωποι βάσισαν σε σας. Με μια δήλωσή σας, όλοι αυτοί οι νέοι άνθρωποι που αποτέλεσαν τον κορμό της προεκλογικής σας εκστρατείας, θα γίνουν κυνικοί. Θα τους διδάξετε αυτό που πάντα πίστευαν, είναι αλήθεια-ότι όλοι οι πολιτικοί είναι ίδιοι.

Η δουλειά σας δεν είναι να κάνετε αυτό που σας υποδεικνύουν οι στρατηγοί σας. Η κυβέρνησή μας είναι δημοκρατικά εκλεγμένη. ΕΜΕΙΣ διατάζουμε το Γενικό Επιτελείο Στρατού και όχι αντιστρόφως. Σε αυτό επέμεινε ο Στρατηγός Ουάσινγκτον. Αυτό είπε ο πρόεδρος Τρούμαν στο στρατηγό Μακάρθουρ όταν ήθελε να εισβάλει στην Κίνα: «απολύεσαι». Και έπρεπε να απολύσετε τον στρατηγό ΜακΚρίσταλ όταν σας έφερε προ τετελεσμένων γεγονότων με τις δηλώσεις του. Να σας το πω ωμά: Αγαπάμε τους φαντάρους μας αλλά γαμώτη μου μισούμε τους στρατηγούς. Από την εποχή του Βιετνάμ μέχρι τον Κόλιν Πάουελ που είχε πει ψέμματα στον ΟΗΕ πριν τον πόλεμο του Ιράκ.

Σαν σήμερα, 30 χρόνια πριν, οι Σοβιετικοί αποφάσισαν να εισβάλουν στο Αφγανιστάν. Και τελικά, αυτή η απόφαση κατέληξε να είναι το τελειωτικό χτύπημα στον αργό θάνατο της ΕΣΣΔ. Δεν είναι τυχαίο ότι το Αφγανιστάν αποκαλείται «το νεκροταφείο των αυτοκρατοριών». Αν δεν με πιστεύετε, μιλήστε με τους Βρετανούς, ή τον κύριο Γκορμπατσόφ.

Από τη μία βρισκόμαστε εν μέσω μιας οικονομικής καταιγίδας. Από την άλλη, τα πολύτιμα νιάτα μας θυσιάζονται στο βωμό της αλαζονείας και της απληστίας. Η τύχη του μεγάλου αυτού πολιτισμού που ονομάζουμε Αμερική, θα φτάσει στο τέλος του αν είστε ο «πρόεδρος του πολέμου». Οι αυτοκρατορίες δεν πιστεύουν ότι ήρθε το τέλος τους μέχρι να έρθει.

Προσέξτε καλά κύριε Ομπάμα. Εσείς θα πρέπει να γνωρίζετε καλύτερα από όλους ότι δεν είναι αυτός ο μόνος τρόπος. Έχετε λίγες ώρες να ακούσετε την καρδιά σας και τη σκέψη σας. Γνωρίζετε ότι τίποτα καλό δεν πρόκειται να βγει με το να στείλετε στρατεύματα στην άλλη άκρη του κόσμου, σε ένα μέρος που κανείς μας, ούτε εσείς δεν καταλαβαίνει, για λόγους που δεν καταλαβαίνουμε σε μια χώρα που δεν μας θέλει. Το νοιώθετε είμαι σίγουρος.

Το ξέρω ότι το ξέρετε ότι ούτε εκατό μαχητές της Αλ Κάιντα δεν βρίσκονται στο Αφγανιστάν πλέον. 100,000 στρατιώτες για 100 άτομα, είστε σοβαρός; Ήπιατε από το ίδιο ποτήρι με τον κύριο Μπους.

Η πιθανή απόφασή σας να συνεχίσετε τον πόλεμο (παρόλο που λέτε ότι το κάνετε για να «τελειώσετε τον πόλεμο») θα καταστρέψει την υστεροφημία σας αναφορικά με τα μεγάλα λόγια και πράξεις που κάνατε τον πρώτο χρόνο. Άλλο ένα κοκαλάκι να ρίξετε στους Ρεπουμπλικάνους και θα επανέλθουν αυτοί οι αιμοδιψείς στην εξουσία μέχρι να πεις κύμινο.

Προσοχή κύριε Ομπάμα. Οι τεχνοκράτες που σας υποστήριξαν θα σας εγκαταλείψουν όταν αντιληφθούν ότι δεν θα έχετε δεύτερη θητεία.

Εμείς, ο λαός, σας αγαπάμε. Εμείς, ο λαός, έχουμε ακόμα μια σπίθα ελπίδας. Αλλά, εμείς ο λαός, δεν αντέχουμε άλλο. Δεν μπορούμε να σας βλέπουμε να ενδείδετε, όταν σας εκλέξαμε με ένα τεράστιο ποσοστό για να κάνετε τη δουλειά σωστά. Τι ακριβώς δεν καταλαβαίνετε από τη φράση «σαρωτική νίκη»;
Μην απατάστε ότι το να στείλετε και άλλα στρατεύματα στο Αφγανιστάν θα κάνει διαφορά ή θα σας προσδώσει περισσότερο σεβασμό απέναντι στους αιμοδιψείς. Αυτοί, δεν θα σταματήσουν μέχρι να γονατίσει αυτή η χώρα, μέχρι και το τελευταίο δολάριο του φτωχού να το τσεπώσουν. Ακόμα και εκατομμύρια στρατεύματα να στείλετε, η Δεξιά δεν θα ήταν ευχαριστημένη. Θα συνέχιζαν τον πόλεμο στα ΜΜΕ γιατί δεν μπορείτε να αλλάξετε αυτό που τους κάνει έξαλλους.

Είναι ώρα να επιστρέψετε στις ρίζες σας. Ρωτήστε τους γείτονές σας στο Σικάγο και τους γονείς των νέων αυτών που πολεμάνε και σκοτώνονται αν θέλουν να στείλουμε στρατεύματα στο Αφγανιστάν και να ξοδεύουμε ένα κάρο λεφτά. Πιστεύετε ότι θα απαντούσαν «Όχι δεν χρειαζόμαστε ιατρική περίθαλψη, ούτε δουλειές, ούτε σπίτια. Και φυσικά να τα στείλετε τα παιδιά στο μέτωπο αφού ούτε αυτά δεν τα έχουμε ανάγκη.»

Τι θα έκανε ο Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ; Η γιαγιά σας; Δεν θα έστελναν πάντως αθώους να σκοτώσουν άλλους αθώους. Δεν θα ξόδευαν τρισεκατομμύρια δολάρια τη στιγμή που στη χώρα μας παιδιά κοιμούνται στα παγκάκια.

Όλοι εμείς που σας ψηφίσαμε και προσευχηθήκαμε τη νύχτα που νικήσατε, έχουμε περάσει 8 χρόνια οργουελιανικού θρίλερ με τις κτηνωδίες που έχουν γίνει στο όνομά μας: βασανιστήρια, απαγωγές, κατάργηση των ατομικών ελευθεριών, εισβολή κρατών που δεν μας είχαν κάνει τίποτα, σφαγιές γάμων στο Αφγανιστάν. Παρακολουθούσαμε τη συστηματική σφαγή καθημερινών Ιρακινών. Τον τρόμο που έζησαν αυτοί οι άνθρωποι, ούτε καν τον γνωρίζουμε.

Δεν περιμέναμε θαύματα όταν σας εκλέξαμε. Ούτε καν περιμέναμε μεγάλες αλλαγές. Αλλά περιμέναμε κάτι. Πιστεύαμε ότι θα βάζατε ένα τέλος στην τρέλα αυτή. Σταματήστε τους σκοτωμούς. Βάλτε ένα στοπ στην παλαβή ιδέα ότι άνθρωποι με όπλα μπορούν να αναδιοργανώσουν ένα κράτος, το οποίο δεν λειτουργεί καν και δεν λειτουργούσε ποτέ!

Σταματήστε, σταματήστε, σταματήστε! Εις το όνομα των νεαρών Αμερικανών και Αφγανών πολιτών, σταματήστε. Για το καλό της προεδρίας σας, της ελπίδας και του μέλλοντος του έθνους μας, σταματήστε. Για όνομα του Θεού, σταματήστε.

Σήμερα ακόμα η ελπίδα είναι ζωντανή.
Αύριο, έχει ο Θεός. Το μπαλάκι είναι σε σας. Δεν ΠΡΕΠΕΙ να το κάνετε αυτό. Μπορείτε να γίνετε η προσωποποίηση του θάρρους. Θυμηθείτε τις ρίζες σας.

Βασιζόμαστε σε σας.
ΠΗΓΗ michaelmoore ΠΗΓΗ Ελεύθερη Πένα

Τρίτη 1 Δεκεμβρίου 2009

fallen art


Τα πνευματικά δικαιώματα για εικόνες ,φωτογραφίες ,κείμενα και βίντεο ,πού αναρτώνται στο παρόν ιστολόγιο,ανήκουν αποκλειστικά στούς δημιουργούς τους