ΕΠΕΤΕΙΑΚΟΝ....

…Τότε, εκεί που καθόμουν εις το περιβόλι μου και έτρωγα ψωμί, πονώντας από τις πληγές, όπου έλαβα εις τον αγώνα και περισσότερο πονώντας δια τις μέσα πληγές όπου δέχομαι δια τα σημερινά δεινά της Πατρίδος, ήλθαν δύο επιτήδειοι, άνθρωποι των γραμμάτων, μισομαθείς και άθρησκοι, και μου ξηγώνται έτσι: «Πουλάς Ελλάδα, Μακρυγιάννη».

Εγώ, στην άθλιαν κατάστασίν μου, τους λέγω: «Αδελφοί, με αδικείτε. Ελλάδα δεν πουλάω, νοικοκυραίγοι μου.Τέτοιον αγαθόν πολυτίμητον δεν έχω εις την πραμάτειαν μου. Μα και να τό’ χα, δεν τό’ δινα κανενός. Κι’ αν πουλιέται Ελλάδα, δεν αγοράζεται σήμερις, διότι κάνατε τον κόσμον εσείς λογιώτατοι, να μην θέλει να αγοράσει κάτι τέτοιο».

.....................................................................................................................................................................

                   Τούτη την πατρίδα την έχομεν όλοι μαζί, και σοφοί κι αμαθείς, και πλούσιοι και φτωχοί, και πολιτικοί και στρατιωτικοί, και οι πλέον μικρότεροι άνθρωποι. Όσοι αγωνιστήκαμεν, αναλόγως ο καθείς, έχομεν να ζήσομεν εδώ. Το λοιπόν δουλέψαμεν όλοι μαζί να τη φυλάμε κι όλοι μαζί, και να μη λέγει ούτε ο δυνατός “εγώ”, ούτε ο αδύνατος. Ξέρετε πότε να λέγει ο καθείς “εγώ”; όταν αγωνιστεί μόνος του και φκιάσει ή χαλάσει, να λέγει “εγώ”. Όταν όμως αγωνίζονται πολλοί και φκιάνουν, τότε να λέμε “εμείς”. Είμαστε στο “εμείς” κι όχι στο “εγώ”.        

Δυο μικρα αποσπασματα απο τον Μακρυγιαννη    αντι <<πανηγυρικου>> ενεκα της ΕΠΕΤΕΙΟΥ  

 

Αντί για ευχές...

 Για τον καινούριο χρόνο μαζί με τις ευχές μας για ό,τι καλύτερο, μια ευκαιρία για μια καλή συζήτηση.
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ...

«Η ομαδική βλακεία θάλλει.

Αν το καταφύγιο του ανθρώπου είναι η κοινωνία, το καταφύγιο του βλάκα είναι η ομάδα, η συσπείρωση με άλλους βλάκες. Από τα πρώτα βήματα το όρθιου δίποδου η συλλογική δράση δεν αντιστάθμιζε μόνο τη φυσική αδυναμία του, αλλά επέτρεπε και το κυνήγι μεγάλων ζώων-θηραμάτων που ήταν αδύνατον να τα κυνηγήσει κάποιος μόνος του. Ο ίδιος λόγος συσπειρώνει και τους ανίκανους εναντίον των ικανών: οι πρώτοι που θα τρέξουν να ενταχτούν σε σωματεία, συλλόγους, οργανώσεις, κυκλώματα είναι οι βλάκες, οι ατάλαντοι˙ οι έξυπνοι και ταλαντούχοι τα βγάζουν πέρα μόνοι τους, δεν θέλουν κεχαγιά στο κεφάλι τους. Και επειδή, όπως λένε οι Γάλλοι, «οι βλάκες κινούνται μαζί», πολύ γρήγορα ορδές βλακών πνίγουν ελπιδοφόρες συσπειρώσεις και κινήματα και η ανθρώπινη ανάγκη για συλλογικότητα νεκρώνεται. Από τους καλλιτεχνικούς ως τους πολιτικούς σχηματισμούς οι βλάκες πλειοψηφούν. Ασχέτως ταμπέλας, κάθε μεγάλη ομάδωση αργά ή γρήγορα καταλήγει ένα γραφειοκρατικό κουκούλι που κυρίως προστατεύει ηλίθιους˙ και ο οποιοσδήποτε κόπανος μπορεί να μπουρδολογεί μεγαλοπρεπώς οχυρωμένος πίσω από το «εμείς» αντί του «εγώ» χωρίς να κινδυνεύει άμεσα από γιαούρτια»

Διονύσης Χαριτόπουλος, Εγχειρίδιο βλακείας, σσ. 82-83

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΡΟΧΗΣ ΒΙΒΛΙΩΝ ΣΕ ΑΣΦΑΛΙΣΜΕΝΟΥΣ Ο.Γ.Α

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΡΟΧΗΣ ΒΙΒΛΙΩΝ
Απευθύνεται σε 200.000 άτομα, συνταξιούχους του ΟΓΑ(Προγραμματα Αγροτικης Εστιας), συνταξιούχους του Λογαριασμού Ανασφαλίστων Υπερηλίκων, ασφαλισμένους οι οποίοι θα είναι ασφαλιστικά ενήμεροι κατά το χρόνο υποβολής της αίτησης συμμετοχής στο πρόγραμμα, καθώς και στα προστατευόμενα μέλη των οικογενειών τους, που έχουν ασφαλίσει στον ΟΓΑ για περίθαλψη. Προϋπόθεση συμμετοχής είναι η κατοχή βιβλιαρίου υγείας του ΟΓΑ σε ισχύ. Οι ενδιαφερόμενοι θα μπορούν να προμηθεύονται τα Δελτία Αγοράς Βιβλίων (αξίας 20 ΕΥΡΩ) μαζί με τον κατάλογο των Βιβλιοπωλείων- Εκδοτικών Οίκων που έχουν συμβληθεί με τον ΟΓΑ/ΛΑΕ από τα Κέντρα Εξυπηρέτησης Πολιτών (ΚΕΠ). Διάρκεια προγράμματος από Σεπτέμβριο έως και Δεκέμβριο του 2010 ή μέχρις εξαντλήσεως των Δελτίων Αγοράς Βιβλίων.

Συνοπτικα αυτο σημαινει οτι για καθε βιβλιαριο ΟΓΑ ο Ασφαλισμενος δικαιουτε ενα κουπονι αγορας βιβλιου απο τα συμβεβλημενα βιβλιοπολια 

Για περισσοτερες πληροφοριες ΚΕΠ Ασωπου τηλ 2732083600 και Δημος Ασωπου 2732082228 

Οποιος δικαιουχος δεν διαβαζει μπορει να χρησιμοποιησει το κουπονι κανοντας δωρο ενα βιβλιο σε καποιον που θα το διαβασει.....

Η αποχαύνωση ως παιδαγωγική μέθοδος

Ρωτάς τα παιδιά, τους μαθητές: «τι δώρο θέλεις να σου προσφέρουν οι γονείς, οι συγγενείς, τα Χριστούγεννα, το Πάσχα, στη γιορτή σου ή στα γενέθλιά σου;». (Η ονομαστική εορτή σχεδόν καταργήθηκε. Σχεδόν κανένα παιδί δεν γιορτάζει, δεν κερνάει, δεν προσκαλεί την ημέρα της χριστιανικής γιορτής. Υπάρχουν μόνο τα γενέθλια. Η δυτικόφερτη φραγκοσυνήθεια έχει επικρατήσει πλήρως. Και αυτά ακόμη τα γενέθλια δεν εορτάζονται στο γονικό σπίτι, αλλά σε κάτι φανταχτερές, ιδιωτικές παιδοφυλακές. Το παιδί της πόλης, ως γνωστόν, ευρίσκεται υπό διωγμόν από την ευλογημένη πατρική εστία. Φωνάζουν, λερώνουν, γελούν, κλαίνε, μαλώνουν, πεινούν, πράγματα απαράδεκτα για ένα ψευτοπολιτισμό, που θέλει τα πάντα αποστειρωμένα και αποστεωμένα. Ακόμη και μηνύσεις υποβάλλουν ενοχλημένοι γείτονες και περίοικοι κατά παιδικών φωνών. Ας κάνουν όλοι υπομονή. Οσονούπω θα καθιερωθεί το λεγόμενο ολοήμερο σχολείο, οπότε θα επιστρέφουν εξουθενωμένα, το απόγευμα τα παιδιά στο σπίτι, για να ξαναρχίσει το φροντιστηριακό λαχάνιασμα. Οι γονείς θα περιορίζονται σε μια «καληνύχτα» και ένα «καλημέρα» και μετά θα αναρωτιούνται, εν φόβω και τρόμω, γιατί έμπλεξε αυτό το παιδί. Σημείωση ακροτελεύτιος της παρένθεσης: στα βιβλία γλώσσας – περιοδικά ποικίλης ύλης του Δημοτικού, δεν υπάρχει ούτε η ελάχιστη νύξη για ονομαστική εορτή. Υπάρχουν μόνο γενέθλια). Επανέρχομαι στο προλογικό ερώτημα. Τα παιδιά εν χορώ απαντούν: κινητό τηλέφωνο ή υπολογιστή. Και τα παιχνίδια ακόμη που επιθυμούν «διαπλέκονται» με υπολογιστές. Και πώς αλλιώς; Νυχθημερόν βομβαρδίζονται από ελκυστικότατες συσκευές της επικοινωνίας. Όπου και να στρέψουν το βλέμμα τους, αντικρίζουν το «αντικείμενο του πόθου». Γονείς, δάσκαλοι, φίλοι και συγγενείς όλοι μ’ ένα κινητό στο χέρι. Επικοινωνώ άρα υπάρχω. Όπως προσφυώς ειπώθηκε για να εξασφαλίσουν την συνοχή τους οι κοινωνίες με μνήμη χρησιμοποιούν την ιστορία και οι κοινωνίες χωρίς μνήμη χρησιμοποιούν την επικοινωνία. Διάβασα πρόσφατα επιστολή μητέρας παιδιού της Α΄ Γυμνασίου. Διαμαρτυρόταν γιατί το παιδί της «εισέρχεται ανεξέλεγκτα όσες ώρες αυτή εργάζεται, σε ιστοσελίδες, χρησιμοποιώντας οποιαδήποτε ασύρματη σύνδεση υπάρχει στην πολυκατοικία». Ο φορητός υπολογιστής, υπενθυμίζω, είναι δώρο του υπουργείου, πρώην εθνικής, Παιδείας στα γυμνασιόπαιδα της πρώτης τάξης. Ως συνήθως κατόπιν εορτής οι ενστάσεις.

Τώρα που το υπουργείο προτίθεται από την πρώτη δημοτικού να καθηλώσει τα ανυπεράσπιστα παιδιά μπροστά σε υπολογιστές, θα αντιδράσει κανείς; Απορώ και εξίσταμαι! Δεν κατανοούν οι γονείς το έγκλημα που σχεδιάζεται εις βάρος των παιδιών τους. Στο προσχέδιο του «νέου σχολείου» που οραματίζεται η διαβιουπουργός, καταγράφεται σαφέστατα ότι όλα, έμβια και άβια, αποκτούν ψηφιακή υπόσταση. Ακόμη και ο δάσκαλος, ως φυσική παρουσία, ως πρόσωπο θα καταργηθεί. Θα περιοριστεί σε ρόλο, θα χειρίζεται πλήκτρα, τα οποία θα μεταφέρουν στον εγκέφαλο των παιδιών τις αναχωνευμένες στα εργαστήρια του πολυπολιτισμικού – αποχαυνωτικού υπουργείου παιδομαζώματος, πληροφορίες. Οι νέες γενιές, θα είναι οι μικροί πειθαρχημένοι στρατιώτες, προετοιμασμένοι από ένα σχολείο πνιγμένο από την εμποροχυδαία πραγματικότητα. Έχω χαρακτηρίσει τα νέα σχολικά βιβλία της γλώσσας, κακέκτυπο του διαδικτύου. Προφανώς στάλθηκαν ως ένα είδος προπαιδείας σ’ αυτό που έρχεται. Ό, τι αντικρίζει ο μαθητής στην τηλεόραση μεταφέρθηκε στο βιβλίο. Συνταγές μαγειρικής, μικρές αγγελίες, διαφημίσεις, κείμενα ανούσια, ολιγόλογα, κείμενα χρήσιμα για την υποβολή μιας αίτησης ή ενός σύντομου βιογραφικού για μια θέση υποαπασχόλησης. Σε μια γλώσσα παρδαλή, τραυματισμένη, μιξοελληνική. «Πολλές ρήσεις έχουμε δει ν’ ανατρέπονται, ποτέ όμως την αποφθεγματική εκδοχή: όπου γλώσσα πατρίς», θα πει ο Ελύτης στον «κήπο με τις αυταπάτες». Αν έβλεπε τα τωρινά βιβλία ίσως θα δυσκολευόταν να γράψει αυτό το «ποτέ». Σχολείο ψηφιακό είναι σχολείο της ορθοπεταλιάς, για να παραφράσω τον τίτλο ενός σπουδαίου βιβλίου του Γ. Καλιόρη. («Η κοινωνία της ορθοπεταλιάς»). Ένα σχολείο που ξεθεωμένο τρέχει να προλάβει τις δήθεν εξελίξεις, να ανοίξει, όπως λέει ένα κρανιοκενές ευφυολόγημα, στη ζωή. Όμως το σχολείο, για να παραμείνει σχόλη και σχολή, οφείλει να είναι συντηρητικό, με την απλή και πρωταρχική σημασία της λέξης. Να συντηρεί τα πολυτίμητα τζιβαϊρικά που παρέλαβε απ’ όσους πέρασαν και να τα παραδίδει στους νεότερους, εμπλουτίζοντας, βέβαια, την παράδοση με τα άξια λόγου και μίμησης (αξιόλογα και αξιομίμητα) νεότερα. «Μου φαίνεται ότι ο συντηρητισμός νοούμενος ως συντήρηση, αποτελεί την ίδια την ουσία της εκπαίδευσης, η οποία έχει πάντοτε ως έργο της να περιβάλλει και να προστατεύει κάποιο πράγμα – το παιδί έναντι του κόσμου, τον κόσμο έναντι του παιδιού, το καινούργιο έναντι του παλαιού, το παλαιό έναντι του καινούργιου», εξηγεί η Χάννα Άρεν, ήδη από το 1958, στο απροσπέλαστο δοκίμιό της «η κρίση της εκπαίδευσης».

Πώς όμως να εξηγήσεις την συντηρητική διάσταση που πρέπει να έχει το σχολείο σήμερα, σε ανθρώπους «ξιπασμένους οψίπλουτους», της μάθησης, που υποστηρίζουν ότι «το Νέο Σχολείο είναι πρώτα απ’ όλα ΕΝΑ ΣΧΟΛΕΙΟ ΧΩΡΙΣ…ΤΟΙΧΟΥΣ! Ένα σχολείο ανοικτό στις ιδέες και στην κοινωνία, στην γνώση και το μέλλον, που αξιοποιεί κάθε σύγχρονο εργαλείο. Ο διαδραστικός πίνακας, το ηλεκτρονικό βιβλίο, το ψηφιακό εκπαιδευτικό υλικό, ο προσωπικός μαθητικός υπολογιστής». (Α. Διαμαντοπούλου. Υποψιάζομαι ότι εκείνο το «τοίχους» γράφτηκε αντί του «τείχη». Από κάτι τέτοιες σαπουνόφουσκες παρασύρονται κάποιοι δάσκαλοι και τριγυρίζουν με τους μαθητές τους ολημερίς και ολονυχτίς, τάχα και εκπαιδευτικές επισκέψεις, αντί να στρωθούν να κάνουν μάθημα μες στην τάξη). Το κακό είναι πως σ’ αυτόν τον τόπο ό,τι δεν έχει πρόσφατη ημερομηνία έχει ποινικοποιηθεί.

Πάσχουμε από άκρατο και άκριτο, ας μου συγχωρεθεί ο όρος, «νεανισμό». (Θυμήθηκα μια φράση του Χάιντεγκερ: «το δέντρο μεγαλώνει από τα κλαδιά του αλλά και από τις ρίζες του»). Βλέπουμε τις ολέθριες συνέπειες αυτού του καταστρεπτικού δόγματος: ό,τι αρέσει στους νέους. Γι’ αυτό και υπολογιστές και διαδίκτυο από το δημοτικό. Αντί το σχολείο να είναι θεματοφύλακας των τιμαλφών αξιών του Γένους και κάστρο συντήρησης τους, μεταβάλλεται σε πολλαπλασιαστή της περιρρέουσας αμορφωσιάς. Η αναγωγή της αποχαύνωσης σε καινοτόμο παιδαγωγική μέθοδο. Αν υλοποιηθεί η εξαγγελία της διαβιουπουργού σε μερικά χρόνια δίπλα από κάθε σχολείο θα χτίζεται και ένα κέντρο απεξάρτησης των νέων από τις νέες τεχνολογίες. Πώς να τα εξηγήσεις όμως αυτά σε ανθρώπους που θεωρούν το σχολείο χώρο πειραματισμών, επικοινωνίας, εξουδετέρωσης των κοινωνικών αδικιών και ταξικών ανισοτήτων, εντάξεως των μεταναστών και άλλων εύηχων πραγμάτων;

Θα κλείσω με κάτι που αυτές τις ημέρες μου προκάλεσε «θλίψιν απαρηγόρητον». Προμηθεύτηκα τα αναγνωστικά που είχαν οι μαθητές του δημοτικού πριν από το 1983, πριν ενσκήψει η λαίλαπα του προοδευτισμού. Έχω ενώπιόν μου της Ε΄ δημοτικού. (Στην οποία φέτος διδάσκω). Διαβάζω ονόματα λογοτεχνών που στολίζουν τις σελίδες του: Σολωμός, Παλαμάς, Δροσίνης, Πολέμης, Καρκαβίτσας, Κονδυλάκης, Νιρβάνας, Ξενόπουλος, Παπαδιαμάντης, ό,τι καλύτερο έχει να επιδείξει η πατρίδα μας. Πιάνω τα τωρινά με τις συνταγές μαγειρικής και τις οδηγίες χρήσης καφετιέρας και απελπίζομαι. (Περίπου 20 συνταγές στις δύο τελευταίες τάξεις του Δημοτικού. Ένα ή δύο τα δημοτικά τραγούδια. Σαφές το μήνυμα: αποκοπεί από τις ρίζες και εθισμό στην ευτέλεια). Σκέφτομαι ότι αν μορφώσουμε μια γενιά Ελλήνων με τα «συντηρητικά» εκείνα βιβλία, θα βγουν άνθρωποι που θα σώσουν την πατρίδα μας. Πράγμα βέβαια αδύνατον, όσο επιβιώνει η τιποτοκρατία.

Υπό τις σημερινές συνθήκες, καθώς θα ‘λέγε και ο ποιητής, «το πιο φρικτό ναυάγιο θα ήταν να σωθούμε».

Νατσιός Δημήτρης

δάσκαλος-Κιλκίς

Κ. ΚΑΒΑΦΗΣ-Ιθάκη (1911)

ΚΩΝ/ΝΟΣ ΚΑΒΑΦΗΣ - ΙΘΑΚΗ (1911)

Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,
να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος,
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,
τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις,
αν μεν' η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή
συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,
αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,
αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.
Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος.
Πολλά τα καλοκαιρινά πρωϊά να είναι
που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά
θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους,
να σταματήσεις σ' εμπορεία Φοινικικά,
και τες καλές πραγμάτειες ν' αποκτήσεις,
σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ' έβενους,
και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής,
όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά,
σε πόλεις Αιγυπτιακές πολλές να πας,
να μάθεις και να μάθεις απ' τους σπουδασμένους.
Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί ειν' ο προορισμός σου.
Αλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει
και γέρος πια ν' αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στο δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.
Η Ιθάκη σ'έδωσε τ' ωραίο ταξείδι.
Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο.
Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.
Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δε σε γέλασε.
Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες οι Ιθάκες τι σημαίνουν.


Η ζωή δεv είvαι αvθόσπαρτo χωράφι vα τo διαβαίvoυμε χωρίς πόvo και κόπo, χωρίς πρoσπάθεια και σχέδια. Η ζωή είvαι σκληρό κι αvηφoρικό μovoπάτι, πoυ θέλει τηv τέχvη και τηv τεχvική τoυ vα τo διαβείς, αφoύ κάπoυ σε βγάζει μόvo σαv ξέρεις τι ζητάς απ` αυτήv, σκέφτεσαι τι μπoρείς vα δώσεις και τι μπoρείς vα πάρεις, τι μπoρείς vα γίvεις και τι σκoπό έχεις σ`αυτήv.

Ο πoιητής Κ. Καβάφης στo πoίημά τoυ Iθάκη παρoυσιάζει τη ζωή σαv έvα ταξίδι με καθoρισμέvo τέρμα, τηv Iθάκη. Η Iθάκη βέβαια είvαι για τov καθέvα κάτι διαφoρετικό, γι`άλλov είvαι η επιτυχία στηv επιχείρηση, γι' άλλov η επιτυχία στα μαθήματα, στις σπoυδές, στηv επιστήμη ή στηv τέχvη, στηv ηθική ακόμα ζωή ή στηv oικoγεvειακή ζωή.

Η Iθάκη είvαι τo τέρμα τoυ ταξιδιoύ τoυ καθεvός, τo ιδεατό τέρμα στo oπoίo στoχεύoυμε, αυτό για τo oπoίo αγωvιζόμαστε όπως o Οδυσσέας.

Ομως, λέει o Καβάφης, πoτέ μη βιαστείς vα φτάσεις στo τέρμα τoυ ταξιδιoύ σoυ, πoτέ μη σπεύσεις vα επιτύχεις τov σκoπό σoυ, πoυ δεv πρέπει vα είvαι τόσo εύκoλoς και μικρός αλλά όσo δυσκoλότερoς και υψηλό τερoς τόσo τo καλύτερo, πoτέ λoιπόv μη σπεύσεις, γιατί η χαρά δεv είvαι στo τέρμα αλλά στo ταξίδι.

Αυτό τo ταξίδι είvαι γεμάτo περιπέτειες, γεμάτo γvώσεις, αυτά αξίζoυv, αφoύ αυτά εμπλoυτίζoυv με πείρα ζωής τov άvθρωπo, πoυ είvαι τόσo άvθρωπoς όσo πιo έμπειρoς και γvώστης και συvειδητός αγωvιστής τoυ καλoύ είvαι.

Πoλύ εύκoλα o άvθρωπoς μπoρεί vα φτάσει σ`έvα εύκoλo και αvάξιo σκoπό, τι θα κερδίσει όμως, αφoύ γι' αυτόv δεv αγωvίστηκε και απ' αυτόv δεv έμαθε τίπoτε; Τι θα κερδίσει o μαθητής πoυ παίρvει από τηv πρώτη τάξη τo πτυχίo τoυ και χωρίς vα ξέρει τίπoτε κρατά στo χέρι έvα χαρτί χωρίς αξία ;
Εvώ πόση μεγάλη θα ήταv η χαρά τoυ αv ύστερα από τov πρoσωπικό τoυ αγώvα έπαιρvε τo πτυχίo σαv αvταπόδoση και επιστέγασμα τωv πρoσπαθειώv τoυ, έvα έγγραφo πoυ vα αvταπoκρίvεται στις πρoσδoκίες και τoυ ίδιoυ και της κoιvωvίας μέσα στηv oπoία ζει;

Κι αv φτωχική τη βρεις, η Iθάκη δε σε γέλασε, λέει στo τέλoς o Καβάφης. `Ετσι σoφός πoυ έγιvες, με τόση πείρα, ήδη θα τo κατάλαβες oι Iθάκες τι σημαίvoυv.

Οι Iθάκες μόvo σαv αγωvιστoύμε γι' αυτές μας απoκαλύπτoυv τo vόημά τoυς, αφoύ ήταv η αφoρμή για τo ταξίδι, η αφoρμή για τov σκoπό και για τov αγώvα για επιτυχία τoυ σκoπoύ.

Αv δεv βάζαμε τo στόχo μας ή τov σκoπό μας δεv θα ξεκιvoύσαμε, δε θα αρχίζαμε καvέvα ταξίδι, καμιά πρoσπάθεια, δε θα μαθαίvαμε, θα μέvαμε άπειρoι κι αvώριμoι, εvώ η Iθάκη μάς έδωσε αυτή τη χαρά, vα γεμίσoυμε τov ψυχικό μας κόσμo με εμπειρίες, vα έρθoυμε σε επαφή με τόπoυς και αvθρώπoυς, vα συvαvτήσoυμε δυσκoλίες και vα τις υπερπηδήσoυμε, vα συvειδητoπoιήσoυμε τις δυvάμεις μας, vα γευτoύμε τη χαρά τoυ ταξιδιoύ και τoυ τέρματoς στo ταξίδι, πράγματα πoυ πoτέ δε θα κερδίζαμε αv δεv είχαμε τηv Iθάκη μας, αv δεv βάζαμε στόχo στη ζωή μας.

Η πείρα της ζωής μάς βαθαίvει τηv ψυχή, μας πλαταίvει τoυς πvευματικoύς oρίζovτες, μάς αvεβάζει σε άλλoυς κόσμoυς, σε άλλα επίπεδα, απ`όπoυ μπoρoύμε vα αvτικρύσoυμε τη ζωή με περισσότερη αυτoπεπoίθηση και θάρρoς, και πρoπάvτωv με περισσότερη αυτoγvωσία.

Η Iθάκη μάς δίvει τo ταξίδι. Γι' αυτό ας τηv ευχαριστήσoυμε κι ας τηv θέσoυμε μια ώρα αρχύτερα στη ζωή μας, για vα voηματoδoτήσoυμε τηv πoρεία μας στη γη, vα δικαιoλoγήσoυμε τηv ύπαρξή μας στov κόσμo.

Η αρχαία ελληνική δημοκρατία και η σημασία της για μας σήμερα

«Tο εξαιρετικό και μοναδικό φαινόμενο που παρατηρείται στην αρχαία Ελλάδα, προϋπόθεση και αποτέλεσμα μιας άλλης θεώρησης του κόσμου είναι η αμφισβήτηση της παράδοσης». Αν εξαιρέσουμε την αρχαία Ελλάδα, συνεχίζει ο Κ. Καστοριάδης, «σε όλες τις άλλες γνωστές κοινωνίες θεωρήθηκε αυτονόητη η συνέχιση της ζωής όπως βρέθηκε και η διατήρηση του καθενός στην θέση του. Το αυτονόητο για τους κλασικούς εβραίους δεν ήταν η αναζήτηση της ελευθερίας ή της ισότητας ή της δικαιοσύνης, αλλά η συμμόρφωση προς τις εντολές του Ιεχωβά. Για έναν χριστιανό, αν πράγματι είναι χριστιανός, αυτό που έχει σημασία δεν είναι η τύχη της κοινωνίας αλλά η σωτηρία της ψυχής του και η κατάκτηση της αιώνιας ζωής.» Κ.Κ.

Η αρχαία ελληνική δημοκρατία και η σημασία της για μας σήμερα

Η ανάρτηση είναι από το e-βιβλία